Stili değil, suyun ne yaptığını anlatın. Tek başına “watercolor style”, üstüne kâğıt filtresi geçirilmiş dijital bir resim getirir: eşit renk, her şeyin etrafında kontur, her köşe doldurulmuş. Gerçek bir suluboya kazalarıyla ve ressamın boş bıraktıklarıyla tanınır, o yüzden bunları açıkça yazın: “painted wet-on-wet, indigo and burnt sienna clouds bleeding softly into each other, a pale lemon gap near the horizon where the white paper glows through, cauliflower blooms where wet paint met drying paint, pigment granulating in the paper's grain”. İşi dört tür kelime taşır: boyanın ne kadar ıslak olduğu (yaş üstüne yaş, şeffaf katmanlar, kuru fırça), kenarların ne yaptığı (sert, yumuşak, kaybolan), hangi kazaların olduğu (karnabahar lekeleri, geri akmalar, damlalar, sıçratma) ve kâğıt. Soğuk preslenmiş kâğıt pürüzlü ve dokuludur. Sıcak preslenmiş kâğıt pürüzsüzdür ve botanik çizime yakışır.
Sonra boyanın nerede durduğunu söyleyin. Şeffaf suluboyada beyaz pigment yoktur, bu yüzden resimdeki en parlak şey kimsenin dokunmadığı kâğıttır: güneşin sudaki yolu, ıslak bir portakalın üzerindeki parlama, güneş alan bir duvar. Bu alanları “left as bare paper” diye adlandırın, görüntü airbrush'la yapılmış gibi durmayı bırakır. Aşağıdaki limanda bu beklediğimden iyi işledi. İçerik konusunda da aynı açıklıkta olun. İlk sokak eskizim, hiçbirini istememiş olmama rağmen, evcil hayvanını gezdiren bir yaya, balkonda bir kedi ve manzarayı kapatan bir çan kulesiyle geldi; bu yüzden buradaki sürüm sokağın sonunda ne olduğunu söylüyor. Her görsel, yanında yazan istemin BananaBanana'da oluşturulmuş düzenlenmemiş ilk çıktısıdır.