ใส่สามส่วนผสมก่อน แล้วค่อยตามด้วยฉาก อย่างแรกคือขนบ: “mid-century screen-print travel poster”, “1930s railway poster”, “WPA national-park poster”, “1920s art deco poster” คือภาษาภาพสี่แบบที่ต่างกันชัดเจน และการระบุแบบใดแบบหนึ่งจะได้รูปทรง การลดทอนรายละเอียด และร่องรอยการพิมพ์ของมันมาด้วย อย่างที่สองคือโทนสี จำกัดจำนวนและระบุเป็นรายการ: “limited palette of rust, ochre, dusty violet and cream” อย่างที่สามคือพื้นผิว: “flat gouache colour blocks, subtle halftone grain, visible paper grain” คือสิ่งที่ทำให้ดูเหมือนงานพิมพ์ ไม่ใช่งานเรนเดอร์ แล้วจึงค่อยบรรยายสถานที่ — “a red funicular carriage climbing a steep alpine slope, snow peaks layered behind in flat bands, pine forest in the foreground”
วลีที่สี่คือวลีที่คนมักลืม: จองพื้นที่สำหรับตัวอักษร ทุกพรอมต์ในหน้านี้ลงท้ายด้วย “open sky band at the top and a clear strip at the bottom for typography” บวกกับ “no text, letters or numbers anywhere in the image” แบบชัดเจน ถ้าขอให้โมเดลเขียนชื่อจุดหมายปลายทาง คุณจะได้ตัวอักษรปลอมบิดเบี้ยวที่เพ่งเท่าไหร่ก็ไม่ช่วย ถ้าขอให้เว้นที่ไว้ คุณจะได้งานภาพที่ใส่ตัวอักษรจริงได้ในห้านาที ทั้งสิบภาพด้านล่างเป็นผลลัพธ์แรกที่ไม่ได้แก้ไข สร้างบน BananaBanana และสี่ภาพในนั้นมีค่าใช้จ่ายภาพละสามเซ็นต์